Dræbersnegle
Hljótt hefur verið hér á norðurhjara hins danska konungdæmis (Grænland og Færeyjar ekki talið með) í 6 mánuði samkvæmt ágætum pilti í Reykjavík sem hefur skrifað athugasemd á sonarblogg mitt á Íslandi! Þar sem ég veit að fjölmargir aðrir lesendur þessa bloggs naga neglur og nísta tönnum dag hvern er þeir sitja við tölvur sínar og bíða eftir nýrri færslu, tek ég mér nú örstutt hlé frá miklu annríki hverdagsins og skýri þessa bið.
Kæru lesendur, þetta kemur ekki til af góðu. Ó, nei, aldeilis ekki. Þannig vill til að skrifari þessa bloggs hefur verið í styrjöld síðastliðna 6 mánuði. Nei, nei, ég var ekki kvaddur í danska herinn og sendur til Írak. Þetta er miklu alvarlegra en svo. Ég er að tala um blóðuga styrjöld þar sem ég eftir harðan bardaga hef fellt allt upp í 25 stykki á dag og aldrei minna en 1 stykki! Svona styrjöld reynir á jafnvel hugrökkustu karlmenni og tel ég mig í þeirra hópi, þar sem ég, eins og flestir vita, er kominn í beinan karllegg frá Gunnari á Hlíðarenda. Munurinn á mér og honum felst í því að hann sagði eitthvað á þessa leið: "Fögur er hlíðin, ég fer hvergi." Það er svo langt síðan frændi minn mælti þessi gullvægu orð, að þetta getur hafa skolast eitthvað til í minninu hjá mér. Ég hins vegar sagði, þá er ég stóð hér um bil á Keflavíkurflugvelli miðjum: "Mikið djöfull er Reykjanesið ljótt, ég hypja mig á brott hið snarasta" um leið og ég stökk upp í tveimur skrefum upp í Flugleiðavélina (ég notaði ekki landgöngubrúna frekar en Gunnar frændi hefði gert, væri hann enn á lífi - við kjósum helst að stökkva hæð okkar í öllum herklæðum og helst ríflega það)!"
Nóg um mig og frænda minn í bili! Innrásarliðið sem ég hef háð bardaga við dag sem nótt er komið alla leið sunnan af Íberíuskaga, nánar tiltekið frá Spáni. Sem minnir mig á annan frægan frænda minn, sjálfan Don Kíkóta, sem einnig háði marga fræga baráttuna á árum áður. Ég er alveg sannfærður um að Don Kíkóti hefur vegið margan drápssnigilinn í leiftursóknum sínum gegn vindmyllunum! Blessuð sé minning Dons Kíkóta.
Nóg um mig og enn einn frænda minn í bili. Lesendur geta verið rólegir. Fleiri frændur verða ekki nefndir í bili, þar sem athuganir á ættfræðivef einum ónefndum (og sennilega mjög vafasömum) hafa leitt í ljós að ég er skyldur mörgum óþokkanum og kynlegum kvistinum á Íslandi!
Víkjum því snarlega aftur að sniglunum. Þetta eru mjög herskáir og morðóðir sniglar sem á dönsku eru réttilega nefndir "dræbersnegle". Þeir lesendur sem sjá fyrir sér litla sæta íslenska snigla í huganum ættu að hugsa um krókódíla eitt andartak og minnka þá svo pínulítið í huganum og þá er "dræbersneglen" nánast kominn ljóslifandi, kannski með örlitlu ívafi af kyrkislöngu! Verð ég nú enn og aftur að koma með nánari skýringar svo fólk telji mig ekki fara með fleipur, en slíkt er mér mjög fjarri.
Þannig er mál með vexti að ég brá mér af bæ í vikutíma eða svo til Slóvakíu á ráðstefnu í ágúst mánuði síðastliðnum. Ég skildi við fegursta kartöfluakur á gjörvallri jarðarkringlunni og hélt sæll og glaður suður á bóginn. Í Slóvakíu veiktist ég mjög heiftarlega af alvarlegri matareitrun og var nær dauða en lífi í tæpa tvo sólarhringa. Ég snæddi ekki matarbita í 47 klukkustundir samfleytt. Á sama tíma og ég hélt í við mig í mat og drykk, héldu snigladjöflarnir sannkallaða átveislu í garði mínum og er ég kom til baka var ekki svo mikið sem vottur af kartöflugrasi í garði mínum! Ég ítreka, ekki vottur af kartöflugrasi jafnvel þótt öflugri rafeindasmásjá væri beitt við leitina!
Vopnaður vasaljósi hélt ég út í garð fyrsta kvöldið eftir Slóvakíu, þrotinn að kröftum eftir matareitrunina, en afar illvígur og með morðglampa í augum. Á annarri hönd var ég með umvafinn plastpoka til að verjast saurgerlunum sem sniglarnir eru þaktir (það má eiginlega segja að þeir beiti efnavopnum, sem náttúrulega er kolólegt samkvæmt öllum alþjóðasáttmálum!). Sniglarnir voru auðfundnir eftir átveisluna þar sem þeir voru allir á stærð við kindur. Ég náði að finna 25 stykki þetta kvöld og tókst að leggja alla að velli með því að skella þeim í mjög stóra fötu með salti, en í saltinu drepast þeir á innan við hálfri mínútu (allur vökvi sýgst úr þeim og þeir verða glærir og skreppa saman). Næstu kvöld á eftir náði ég svo um og yfir 20 stykkjum hvert kvöld. Sumir fela sig í runnaþykkninu í garðinum hjá mér og því þarf að beita allsherjarhernaði. Ég las um svokallaðar bjórgildrur í blaði einu hér í Danmörku og hélt að þær væru voða sniðugar. Ég keypti því bjór á 1 danska krónu og 50 aura, því ekki vildi ég splæsa gæða bjór á óvini mína. Svo fyllti ég á fjórar litlar bjórgildrur og lagði þær út eitt kvöldið. Næsta morgun er ég fór að athuga gildrurnar voru þrjár þeirra tómar en enginn snigill sjáanlegur í nánd við þær. Í fjórðu gildrunni var hins vegar örlítill bjór eftir og einn pínulítill snigill steindauður í miðri gildrunni. Honum var nær, hann var langt undir áfengiskaupaaldri!
Kvöldið eftir voru aftur 25 sniglar í garðinum hjá mér. Það hafði spurst út að ég hefði haldið bjórkvöld og nú héldu allir snigladjöflarnir að ég gæfi aftur bjór á allan garðinn! Þeir fá ekki dropa framar hjá mér! Það er nógu slæmt að hafa sniglana í garðinum þó þeir séu ekki dauðadrukknir með hávaða og læti og ælandi til hægri og vinstri um allan garð!
Ég frétti líka af einum snigli sem hljóp á harðaspretti út úr garðinum hjá mér, að vísu svolítið skjögrandi, sem sagði við hina sniglana: "Ég drakk allan bjórinn úr einni gildrunni hjá honum Magnúsi og varð ekkert fullur!"
Ágætu lesendur! Því miður getur þessi færsla ekki orðið lengri. Myrkrið hefur lagst yfir Dronninglund og sniglarnir eru komnir á kreik. Riddarinn hugumprúði er að fara að klæðast herbúningi sínum og halda út í náttmyrkrið til að heyja enn eina blóðuga orustu í fögrum blómabeðum og á iðagrænum völlum. Vonandi hafa sniglarnir ekki betur!
Helten (snegledræberen!)
Fischers befrielse
Loksins, loksins er snillingurinn frjáls ferða sinna. Danska sjónvarpið sýndi í gær frá Kastrup flugvelli er Bobby Fischer lenti þar á leið til hins nýja heimalands síns. Sjálfur varð ég mjög hissa er íslensk stjórnvöld sýndu þann manndóm að taka við Fischer, en ég er hins vegar fullkomlega sammála þeirri ákvörðun. Hefði sennilega sótt um danskan ríkisborgararétt ef Fischer hefði ekki getað gerst íslenskur ríkisborgari.
Fischer ræddi að vanda tæpitungulaust um bandarísk og japönsk stjórnvöld. Sennilega fær hann ekki starf sem sendiherra Íslands í Bandaríkjunum í framhaldi þeirra ummæla sinna, en kannski var sú staða hvort eð er ekki ofarlega á óskalistanum.
Skák og mát!
Havearbejde
Í dag hef ég hreinsað burt laufblöð og dauða stöngla úr beðunum auk þess að sópa rennusteininn út við götu. Nágrannar hafa vakandi auga með mér því einn kom og kynnti sig er ég var að sópa. Sá býr ein þrjú hús í burtu, en sá ástæðu til þess að hrósa garðinum hjá mér. Ég þykist vera voða afslappaður í garðavinnunni og byrja ekki fyrr en eftir hádegi í garðinum á meðan t.d. Ebba við hliðina var byrjuð klukkan 8:30 í morgun, föstudaginn langa - jafnvel löngu fyrr, en ég fór ekki á fætur fyrr en þá. Ebba er sjötug og hjálpar Eleonore mömmu sinni sem er 93 ára með að passa garðinn. Reyndar sá ég í gær þegar ég gægðist yfir limgerðið að Eleonore gamla var að hjálpa til, en Ebba hafði sagt að hún skipaði bara fyrir. Þarna stóð ég þær sem sagt að verki og veit núna að þær hafa rangt við í samkeppninni. Ég læddist líka út klukkan 2 síðastliðna nótt þegar ég vissi að þær gömlu voru farnar að sofa og náði að klippa nokkra runna milli klukkan tvö og fjögur, en þá gafst ég upp, enda að krókna af kulda í þokunni og tveggja stiga hita. Ég var samt mjög þakklátur fyrir þokuna því þá gátu nágrannar ekki náð að sjá skímuna af vasaljósinu mínu! Svo set ég bara upp bros á daginn og þykist ekkert þurfa að hafa fyrir garðinum en gapi og geispa þegar nágrannarnir sjá ekki til. Svo vel vill til að svartaþoka verður aftur næstu nótt og hugsa ég mér gott til glóðarinnar þá. Sennilega halda nágrannarnir að ég hafi álfa í garðinum því ég reikna með að verða búinn að pæla kartöflugarðinn á morgun.
Best að fara að sofa þó klukkan sé bara 18:19. Löng og ströng nótt bíður mín.
Hasarderet kørsel
Í gær var beðið en ekki mjög lengi því skyndilega hringdi síminn tvisvar með skömmu millibili og sitt hvor flutningamaðurinn tilkynnti að hann væri á leiðinni til mín. Samkvæmt lýsingum þeirra datt mér helst í hug að þeir væru í kappakstri á hraðbrautinni með nýju húsgögnin mín. Hafði ég því verulegar áhyggjur og reiknaði alveg eins með að þeir lentu í árekstri á hraðbrautinni og húsgögnin færu fyrir lítið. Allt reddaðist þetta þó fyrir horn. Nýja garðborðið liggur nú á hvolfi úti á verönd en eftir er að líma gráa hlífðartappa yfir skrúfuhausa. Reyndar vantaði 8 spenniskífur í pakkann með garðborðinu, en þær áttu að fylgja með samkvæmt teikningu. Nú kom sér aldeilis vel að hafa verið stórútgerðarmaður á Íslandi á árum áður. Ég fann að sjálfsögðu 8 glansandi ryðfríar spenniskífur af hárréttri stærð í einum verkfærakassa minna. Þarna sannaðist hið fornkveðna "lengi býr að fyrstu gerð" sem nú heitir reyndar hjá mér "lengi býr að fyrstu stórútgerð!" Næsta skref núna er að fara út á verönd og líma en næturdöggin er farin og sólin skín glatt og hiti verður líklega 15 stig sem nægir til þess að sitja úti og vígja garðborðið því væntanlega verður hlýrra í sólinni þar sem setið er í algjöru skjóli undir skyggninu við veröndina.
Í dag stendur til að pæla kartöflugarðinn og jafnvel setja niður, vökva í gróðurhúsinu og taka til, setja niður lauka og hugsanlega skrautblómafræ. Með yfir 30 mismunandi fræ- og laukapoka er af nógu að taka. Ef vel tekst til verður líka unnið aðeins við lokafrágang skattaskýrslu. Fyrst er það frágangur á veröndinni. Við Guðmundur skellum okkur út í sólina að ganga frá þessu. Krakkinn er enn sofandi.
Ventetid
Þegar von er á heimsendum húsgögnum hérna í Danmörku er mikilvægt að sýna þolinmæði. Gott er að vera heima allan daginn, einkum í dag, þegar von er á húsgögnum frá tveimur fyrirtækjum. Annað fyrirtækið hefur vissulega lofað að koma á milli klukkan 14 og 15. Hitt fyrirtækið gat bara gefið upp tímann milli klukkan 8 og 18. Það er gott að eiga tvö uppkomin börn á slíkri stundu sem geta aðstoðað við biðina miklu. Mér hefur þannig tekist að labba út á bókasafn og fá lánaða bókina "Vor mand i Havana" eftir Graham Greene. Ég get setið og lesið í henni þar til húsgögnin berast. Á eftir get ég sest út á verönd í nýju garðstólana við nýja garðborðið. Reyndar er bara 8 stiga hiti eða svo og þoka í þokkabót, þannig að líklega held ég lestrinum áfram innandyra og þá við nýja stofuborðið sem kemur frá hinu fyrirtækinu. Hér með er hugmyndin með bókina gefin áfram til allra þeirra sem í framtíðinni munu þurfa að bíða eftir húsgögnum.
